LOGOPEDA RADZI

ZDROWE NAWYKI PRZEZ ZABAWĘ

Ćwiczenia logorytmiczne

1.        

·         Siadamy na połowie krzesła

·         Cmokamy tupiąc jednocześnie

·         Naprzemiennie podnosimy obie ręce w górę

2.        

·         Wykonujemy wdech nosem podnosząc jednocześnie ręce do góry,  wydech ustami

·         Podczas wydechu pochylamy się do przodu opierając brzuch na udach

·         Powtarzamy 3 razy

3.        

·         Wykonujemy wdech nosem podnosząc jednocześnie ręce do góry, wydech ustami

·         Wydychając  za trzecim razem wymawiamy głoskę [u]

·         Podczas wydechu pochylamy się do przodu opierając brzuch na udach

·         Powtarzamy 3 razy

4.        

·         Wykonujemy wdech nosem podnosząc jednocześnie ręce do góry, wydech ustami

·         Podczas wydechu pochylamy się do przodu opierając brzuch na udach

·         Wydychając wymawiamy wszystkie samogłoski legato [a], [e], [i], [o], [u], [y], ą, ę

5.        

·         Wykonujemy wdech nosem podnosząc jednocześnie ręce do góry, wydech ustami

·         Podczas wydechu pochylamy się do przodu opierając brzuch na udach

·         Wydychając oklepujemy sobie barki dłońmi i wymawiamy wszystkie samogłoski staccato:  [a], [e], [i], [o], [u], [y], ą, ę,

          oklepywanie musi być zsynchronizowane z wypowiadaniem samogłosek – jedno klepnięcie = jedna samogłoska

Katarzyna Kłobus - logopeda

 

PSYCHOLOG RADZI

JAK WSPIERAĆ ROZWÓJ SPOŁECZNY I EMOCJONALNY DZIECKA?

Dwa światy dziecka w wieku przedszkolnym

U dziecka w wieku przedszkolnym zachodzi wiele zmian rozwojowych. Dokonują się one jednocześnie jakby na dwóch płaszczyznach: 1. w obszarze rozwoju fizycznego i aktywności dziecka w świecie, który go otacza, w relacjach do ważnych dla niego osób - obiektów jego miłości; 2. w obszarze świata wewnętrznego: myśli, uczuć, wyobrażeń, wspomnień, pragnień… Z tych dwóch światów (zewnętrznego i wewnętrznego świata fantazji) dziecka należy sobie zdawać sprawę i odpowiedzialnie towarzyszyć w ich poznawaniu i kształtowaniu.

Wyzwania społeczne i emocjonalne w przedszkolu integracyjnym

Rozwój emocjonalny i społeczny dziecka wiąże się nierozerwanie z jego rozwojem fizycznym
i poznawczym. Dlatego troska rodziców i nauczycieli dziecka o wspieranie jego dojrzewania emocjonalnego i społecznego powinna uwzględniać tę bazę, jaką są jego fizyczne i poznawcze możliwości. Jeśli rozwój ruchowy lub możliwości intelektualne, komunikacyjne są w jakimś stopniu ograniczone – należy to uwzględnić w tematyce i sposobie prowadzenia rozmów lub zabaw, które będą dotyczyły emocji dziecka, jego przeżyć w relacjach z rówieśnikami i dorosłymi. Ważne, żeby rodzice dzieci z niepełnosprawnością podejmowali z nimi rozmowy o emocjach i doświadczeniach, jakie są związane z ich ograniczeniami, czy trudnościami w funkcjonowaniu w grupie rówieśniczej. Równie ważne jest, żeby rodzice dzieci zdrowych, które uczęszczają do grup integracyjnych, rozmawiali z dzieckiem na tematy związane z różnymi rodzajami niepełnosprawności, trudności rozwojowych, słabych i mocnych stron dziecka, co pomoże mu myśleć o sobie i o rówieśnikach z wyrozumiałością.

Wspieranie rozwoju samoświadomości i samoregulacji dziecka

Przekazy otrzymywane przez dziecko od rodziców i nauczycieli mają wielki wpływ na rodzącą się w wieku przedszkolnym samoświadomość:

  • świadomość siebie jako osoby odrębnej od innych
  • samoocenę, która jest w wieku przedszkolnym jeszcze niestabilna i raczej ma charakter wyobrażeń na swój temat, kształtowanych bardziej na podstawie tego, co inni mówią o dziecku, niż wiedzy opartej na faktach zebranych w toku własnych obserwacji dziecka.

Dzięki wspierającej aktywności rodziców i nauczycieli oraz własnej aktywności dziecka, rozwija ono zdolność do samoregulacji w poszczególnych obszarach:

  • poznawczym – dziecko uczy się rozumieć i porządkować świat wokół oraz myśleć o tym świecie w twórczy i coraz bardziej samodzielny sposób
  • emocji – dziecko dowiaduje się coraz więcej o świecie emocji, swoich i innych ludzi, uczy się odróżniać je od siebie, nazywać przeżywane stany emocjonalne, rozumieć ich przyczyny oraz oddziaływać na emocje
  • motywacji – dziecko zaczyna nie tylko ulegać własnym pragnieniom, ale i widzieć cele własnych działań, organizować aktywność ze względu na cel i wartości
  • działania – dziecko podejmuje próby regulowania własnego działania tak, aby z jednej strony realizować własne pragnienia, a z drugiej – pozostać w zgodzie z wymaganiami zewnętrznymi

Co zatem robić? Jak rozmawiać z dzieckiem? Jak radzić sobie z własnymi i z jego emocjami w różnych sytuacjach? Jak stawiać bezpieczne granice i jednocześnie rozwijać ciekawość świata? Odpowiedzi na te i podobne pytania warto szukać odnosząc się nie tylko do osobistych doświadczeń z okresu dzieciństwa – wielu z nas niestety nie miało dobrych wzorców…Warto rozmawiać z innymi rodzicami, pytać nauczycieli i specjalistów, czytać wartościowe książki, korzystać z warsztatów i szkoleń. Po pierwsze – chcąc wspierać dziecko w rozwoju społecznym i emocjonalnym zadbajmy najpierw o samych siebie, o osobistą kondycję fizyczną, psychospołeczną, o jakość naszych relacji, bo dziecko uczy się wiele przez obserwację tego, co i jak my mówimy i robimy w różnych sytuacjach.

mgr Ewelina Dębska

psycholog, psychoterapeutka

Publikacje, które mogą być pomocne:

Beatriz Serrano Garrido (2012). Inteligencja emocjonalna. Poradnik dla rodziców.

Adele Faber, Elaine Mazlish (2015). Jak być rodzicem, jakim zawsze chciałeś być.

Monika i Marcin Gajdowie (2010). Rodzice w akcji. Jak przekazywać dzieciom wartości.

http://www.gwp.pl/bajki-o-uczuciach-komplet-7-ksiazek.html

http://www.gwp.pl/terapeutyczne.html

http://dziecisawazne.pl/wychowanie/

http://eduentuzjasci.pl/publikacje-ee-lista.html?option=com_content&view=category&id=215&Itemid=282&select_item=133_213&select_item_133_213=135_215

 

FIZJOTERAPEUTA RADZI

Ruch i postawa to podstawa

Ruch jest bardzo ważną częścią życia każdego człowieka i jedną z jego podstawowych potrzeb. Ma ogromny wpływ na zdrowie, ogólny rozwój fizyczny, psychiczny, umysłowy i społeczny. Ruch jest najważniejszym stymulatorem rozwoju organizmu. To właśnie przez ruch dziecko poznaje siebie, własne ciało i własne możliwości, poznaje drugą osobę, zdobywa w trakcie zabaw ruchowych społeczne doświadczenia z innymi oraz odkrywa i doświadcza otaczający świat.

Ruch stymuluje rozwój wszystkich układów sensorycznych, które leżą u podstaw rozumienia świata i są niezbędne do uczenia się. Właśnie dlatego bardzo ważne jest zapewnienie dziecku środowiska bogatego sensorycznie i umożliwienie zdobywania różnorodnych doświadczeń ruchowych, które uczą reakcji równoważnych, percepcji i orientacji w przestrzeni, schematu ciała, koordynacji ruchowej i kontroli posturalnej.

Okres przedszkolny jest bardzo ważny dla kształtowania motoryczności dziecka. Dziecko nabywa wówczas pewnych umiejętności, które w dalszych etapach życia jedynie doskonali. Dlatego należy zadbać o prawidłowy rozwój fizyczny dziecka i o zapewnienie mu odpowiedniej dawki wszechstronnego ruchu.

Aktywność ruchowa kształtuje również nawyk prawidłowej postawy. Prawidłowe utrzymanie postawy zapewniają odpowiednia budowa i ukształtowanie przednio-tylnych krzywizn kręgosłupa oraz napięcie i praca mięśni stabilizujących kręgosłup. Mocny kręgosłup z jego naturalnymi krzywiznami jest prawdziwą podstawą zdrowia na całe życie. Dlatego już od najwcześniejszych lat należy kształtować prawidłowe nawyki związane z przyjmowaniem, utrzymywaniem i treningiem odpowiedniej postawy w różnych przyjmowanych w ciągu dnia pozycjach ciała.

Prawidłowa pozycja stojąca:

  • głowa prosto w osi ciała,
  • barki na jednym poziomie,
  • łopatki ściągnięte,
  • miednica ustawiona symetrycznie – biodra na jednym poziomie, równe wcięcia talii,
  • brzuch lekko wciągnięty,
  • pośladki napięte,
  • nogi ustawione równolegle, wyprostowane w stawach kolanowych (bez tzw. przeprostu),
  • stopy prawidłowo ustawione i obciążone, z wyprostowanymi palcami,
  • ręce ułożone swobodnie wzdłuż tułowia.

Odpowiednie miejsce do nauki/pracy przy biurku:

  • wskazany jest fotel obrotowy lub krzesło z podparciem pod okolicę lędźwiową,
  • wysokość siedziska i blat biurka powinny być tak ustawione, aby biodra, kolana  i stopy przyjmowały kąty proste, a łokcie opierały się o blat bez pochylania tułowia,
  • blat biurka powinien być nachylony pod kątem 25-30° (można zastosować nakładkę na poziomy blat),
  • jeśli jest to praca przy komputerze należy także pamiętać o tym, aby monitor był ustawiony na wprost twarzy, nieco poniżej linii wzroku.

Objawy, których wystąpienie w postawie ciała dziecka powinno zaniepokoić rodziców:

  • boczne odchylenia linii kręgosłupa,
  • asymetrie prawej i lewej strony ciała (barki, łopatki, biodra, „trójkąty talii”),
  • wysunięcie głowy i barków do przodu,
  • znaczne uwypuklenie brzucha,
  • odstające łopatki,
  • szpotawość nóg lub duża koślawość kolan,
  • koślawe ustawienie pięt.

W okresie przedszkolnym często obserwuje się asymetrię barków, tułowia, koślawość kolan i małe wysklepienie stóp. Są to zjawiska przejściowe, które najczęściej giną bez śladu  w miarę dalszego rozwoju. Jednakże wszystkie asymetrie występujące w postawie ciała we wczesnym okresie życia wymagają dalszych kontroli, gdyż wraz ze wzrostem dziecka mogą zaburzyć dalszy rozwój jego postawy.

Aby rozwój ruchowy i rozwój postawy dziecka był prawidłowy, trzeba koniecznie:

  • zapewnić dziecku swobodny, wszechstronny, odpowiednio ukierunkowany ruch na miarę indywidualnych potrzeb,
  • stwarzać dziecku jak najwięcej okazji do aktywności fizycznej i zabaw ruchowych (huśtanie, wspinanie, skakanie, pokonywanie przeszkód, kręcenie się, rzucanie, chwytanie, kopanie itp.) oraz uczyć aktywnego spędzania czasu,
  • zrezygnować z wożenia dziecka w wózku po osiągnięciu przez nie umiejętności samodzielnego chodu,
  • ograniczyć czas oglądania telewizji i korzystania z komputera,
  • pozwolić dziecku być samodzielnym i nie wyręczać,
  • pozwolić eksplorować otoczenie i bawić się różnymi fakturami (np. piaskiem, ryżem, makaronem, masami plastycznymi itp.),
  • wyrabiać w dziecku nawyk przyjmowania i utrzymywania prawidłowej postawy ciała,
  • zadbać o odpowiednie miejsce do nauki,
  • obserwować czy dziecko siedzi symetrycznie, czy nie zaokrągla pleców podczas siadu i czy nie przyjmuje pozycji tzw. siadu w kształcie litery „W”,
  • obserwować czy w pozycji stojącej również występuje symetria pomiędzy prawą i lewą stroną,
  • obserwować czy dziecko przyjmuje właściwą pozycję leżącą,
  • zapewnić dziecku odpowiednie obuwie (usztywniony zapiętek, cholewka stabilizująca kostkę, ale niekrępująca ruchów stopy, elastyczna nieślizgająca się podeszwa, szeroki nosek, rozmiar dostosowany do długości stopy, szeroki i niezbyt wysoki obcas).

Magda Czajkowska

fizjoterapeuta, terapeuta integracji sensorycznej